Błysk i Klakson – 9: W cieniu Alp

Red Bull Ring lśnił w porannym słońcu jak serpentyna wycięta wśród zielonych zboczy. Nad torami unosiła się cisza, którą przerywał tylko świst wiatru z alpejskich szczytów. To właśnie tutaj miał odbyć się przedostatni wyścig sezonu – decydujący o tym, kto będzie miał przewagę przed finałem.

Błysk zjechał z przyczepy i rozejrzał się dookoła.
— Ale widok. Jakby ścigać się po pocztówce — powiedział z uśmiechem.
— Tylko że ta pocztówka zjada opony szybciej niż ty pizzę w Bolonii — mruknął Klakson, przeglądając dane. — Wzniesienia, ostre hamowania, duże obciążenie. Musimy przemyśleć strategię.

Usiedli razem pod rozłożonym namiotem serwisowym. Klakson rozłożył mapę toru i notatki z poprzednich sezonów.
— Dwa pitstopy to bezpieczne rozwiązanie, ale… — zaczął ostrożnie.
— Ale bez ryzyka nie ma zwycięstwa — dokończył Błysk. — Powiedz, co naprawdę myślisz.
— Myślę, że jeśli zaczniemy spokojnie, oszczędzając opony, a potem przyspieszymy w drugiej połowie, mamy szansę. Jeden pitstop. Ale musisz jechać jak zegarek.
— Czyli żadnych pościgów w pierwszym sektorze, żadnych szarpnięć w zakrętach? — upewnił się Błysk.
— Dokładnie. I musisz słuchać mnie przez cały wyścig. Inaczej nie dowieziemy tych opon do końca.

Przez chwilę obaj milczeli. Potem Błysk westchnął.
— Brzmi jak plan. Jeden pitstop. Oszczędzamy na początku, wygrywamy na końcu.

Klakson zapisał wszystko grubą czcionką na tablicy:

PLAN: 1 PITSTOP. OPONY DO GRANIC. SPOKÓJ. PRECYZJA.

Obaj wiedzieli, że będzie trudno. Ale też wiedzieli, że są w tym razem.

Kwalifikacje były napięte. Zgrywus wrócił na tor z podwójną dawką bezczelności. W jednym z okrążeń zajechał Błyskowi drogę, zmuszając go do gwałtownego hamowania.
— Chyba pomylił tor z lodowiskiem — mruknął Klakson przez radio.

Błysk jednak nie dał się sprowokować. Nie oddał żadnego nieczystego manewru. Pojechał swoje – czysto, konsekwentnie. Ostatecznie kwalifikacje zakończyły się tak: Leo pierwszy, Błysk drugi, Zgrywus trzeci.

Wyścig rozpoczął się równo. Błysk trzymał się za Leo, nie podejmując niepotrzebnego ryzyka. Zgrywus próbował wcisnąć się pomiędzy nich już na trzecim zakręcie, ale nie znalazł miejsca. W ósmym okrążeniu, sfrustrowany, wyprzedził Błyska ścinając zakręt, wjeżdżając na trawiaste pobocze i wracając na tor tuż przed nim.
— To było nielegalne! — wykrzyknął Klakson przez radio.

Sędziowie rozpoczęli analizę incydentu. Zgrywus, oczywiście, nie oddał pozycji. Kontynuował jazdę, zajeżdżając drogę i prowokując manewry bliskie kolizji.

W połowie wyścigu na ekranach pojawił się komunikat: Zgrywus – dyskwalifikacja.
— No to z Alp wraca na piechotę — skwitował Klakson.

Kilka okrążeń później Leo i Błysk zjechali równocześnie do pit stopu. Obie ekipy uwijały się błyskawicznie. Klakson nawet nie musiał nic mówić — jego ręce wiedziały dokładnie, co robić.

Leo wyjechał z boksu pierwszy, ale w jego zespole panowało przekonanie, że to dopiero pierwszy z dwóch postojów.
— Sądzę, że my też jeszcze raz zjedziemy — mruknął jeden z jego mechaników.

Tymczasem Klakson spojrzał na Błyska i powiedział cicho:
— Dla nas to był ostatni zjazd. Od teraz — wszystko na torze.
Błysk tylko kiwnął reflektorami. Wiedział, że od tej chwili musi oszczędzać każdą oponę jak skarb.

Leo i Błysk jechali w równym tempie, niemal jak w balecie – jeden ruch Leo, kontra Błyska, strategia na strategię.
Na 34. okrążeniu Leo zjechał do boksu po raz drugi – zgodnie z planem swojego zespołu. Błysk minął pit lane i został na torze.
— Będziemy ryzykować? — zapytał przez radio.
— Nie. Będziemy wierzyć w plan — odpowiedział Klakson.

Ale łatwo nie było.

Ostatnie dziesięć okrążeń to była bitwa o każdą sekundę. Leo na świeżych oponach gnał jak błyskawica, zmniejszając dystans z okrążenia na okrążenie.
— Tracisz dwie sekundy na okrążeniu — meldował Klakson. — Ale masz przewagę. Dasz radę. Po prostu nie panikuj.

Błysk zaciskał zderzaki. W lusterkach widział reflektory Leo coraz bliżej. Pięć okrążeń. Cztery. Trzy. Różnica – trzy sekundy.
— Ostatnie okrążenie. Trzymaj linię. Nie pozwól mu wejść wewnętrzną — instruował Klakson.

W przedostatnim zakręcie Leo niemal zrównał się z Błyskiem. Ale ten nie drgnął. Wyszedł z zakrętu lepiej, szybciej, bez ślizgu.

Prosta startowa.
Silniki wyły, opony piszczały.
Ostateczny finisz — Błysk wygrywa!

Po wyścigu Leo podszedł do niego i wyciągnął lusterko w geście uznania.
— Dziś byłeś mądrzejszy. Szacunek.

Błysk tylko uśmiechnął się i spojrzał na Klaksona, który nie krył dumy.
Na ekranie pojawiła się klasyfikacja generalna:
Leo i Błysk – remis punktowy.

— Wszystko rozstrzygnie się w Monzy — powiedział Klakson.
— Ostatnia prosta — odpowiedział Błysk cicho. — I ostatnia lekcja.

---

←Poprzednia bajka

Następna bajka→