Bajki dla przedszkolaków (3–6 lat)

Deszcz ze śniegiem bębnił w szyby, a w kuchni panował lekki rozgardiasz. Pudełka, torby, walizki – wszystko gotowe do wyjazdu. – Czy naprawdę musimy się wyprowadzać? – jęknęła Julka, zakładając szalik z miną dramatycznej aktorki.– Remont nie poczeka – odpowiedział spokojnie tata, pakując ostatnie kartony. – Nowe grzejniki, ściany do malowania, rury… sami nie damy rady tu zostać.– Ale ja lubię nasze stare ściany! – protestował Antek. – One mają dźwięk!– Dźwięk? – zapytała mama z uśmiechem.– No tak! Kiedy się uderzy w róg pod oknem, to robi: duk-du-du. Ściana w mieście pewnie tylko jakieś puf. Tata roześmiał się, a Jakub poprawił okulary.– A jak będzie z szufladkami? Ciocia Ania…

– Moje lalki są bezdomne – westchnęła Julka, rozglądając się po półkach. – To nie do zaakceptowania. Jakub spojrzał znad książki o owadach. – Przecież mają pudełko. – Pudełko to nie dom! – oburzyła się Julka. – Potrzebują kuchni, łazienki, salonu… i może nawet ogrodu na dachu! Antek, leżący na dywanie z autkiem w ręku, uniósł głowę. – A będą miały windę? Bo jeśli tak, to ja się piszę na budowę. Julka od razu porwała się z miejsca, wyciągając z szafy puste pudełka, kartony, kawałki materiałów i rolki po papierze. Na biurku pojawił się plan: rozrysowany szkic z pokojami, piętrami i oknami. – To będzie domek jak z bajki. I…

To miał być wyjątkowy dzień. Od rana wszyscy szykowali się do rodzinnego wyjazdu nad jezioro – miejsca, które babcia Zosia nazywała „letnim rajem z wodą po kolana i niebem do góry nogami”. Dzieci już od śniadania dopytywały, kiedy ruszą, a w powietrzu czuć było tę szczególną mieszankę: trochę wakacyjnego podniecenia, trochę zapachu lemoniady, a trochę… wielkich planów. Słońce od rana świeciło tak mocno, że nawet kot Mruczek przeniósł się z werandy pod krzak porzeczek i udawał, że go nie ma. W powietrzu czuć było lato – prawdziwe, wakacyjne, z szumem liści, śpiewem ptaków i obietnicą czegoś wyjątkowego. W kuchni babcia Zosia pakowała kosz piknikowy.– Chleb, jajka, ogórki, lemoniada, wiśnie… czy…

Upalny dzień powoli przechodził w wieczór. Powietrze stało się spokojniejsze, a cienie drzew wydłużyły się, jakby same szukały miejsca do odpoczynku. Na podwórku pachniało sianem, pieczonym chlebem i tym szczególnym zapachem lata, który zna się tylko na wsi. – Dziś wieczorem robimy ognisko – ogłosiła babcia Zosia, wychylając się z kuchennych drzwi. – I nie tylko z kiełbaskami! Będą też opowieści. Julka aż podskoczyła. – Opowieści?! Takie prawdziwe? – Takie, których nie znajdziesz w żadnej książce – uśmiechnęła się babcia. Dzieci rzuciły się do przygotowań. Antek znosił suche patyki spod jabłoni (choć część z nich po drodze zamieniał w miecze i różdżki), Jakub próbował – jak zwykle – rozniecić ogień…

Letni poranek na wsi pachniał słońcem, świeżym chlebem i… malinami. W powietrzu unosił się słodki zapach dojrzałych owoców, które rosły gęsto w rzędach tuż za stodołą. Na werandzie dzieci jadły śniadanie – chleb z domowym twarożkiem i malinowym dżemem – gdy mama rzuciła: – Trzeba dziś zebrać maliny, zanim ptaki zrobią to za nas. Julka odłożyła łyżeczkę i spojrzała z błyskiem w oku. – A może zrobimy z tego zawody? – Tak! – podskoczył Antek. – Dwie drużyny, dwa wiaderka, jeden cel: Zwycięstwo! – Okej – uśmiechnęła się mama. – Ale żadnego rzucania malinami. Podział był szybki. Julka z mamą założyły zielone opaski i stworzyły drużynę Zielonych. Jakub z Antkiem…

Julka wcale nie szukała mikrofonu. Chciała znaleźć zszywacz, bo miała ambitny plan zszyć własnoręcznie przygotowane karty do klasowej gry. Ale w jednej z szuflad, tej głębokiej, pełnej wszystkiego i niczego, zamiast zszywacza znalazła czarny mikrofon z długim kablem. – Ej! To chyba taty! – zawołała. – Mikrofon? Działa? – Jakub aż podskoczył. Podłączyli go do głośnika z funkcją nagrywania – tego, który zazwyczaj służył do puszczania muzyki do rysowania albo sprzątania. Przekręcili pokrętło, przycisnęli przycisk i… – HALO? HALO? – powiedziała Julka. I głośnik odpowiedział: „halo… halo… HALO… HALO…” – Echo! – Antek pisnął z zachwytem. – To działa! W tym samym momencie zapadła decyzja: zakładają radio. Ale nie takie…

Poranek w pensjonacie rodziny Szymańskich rozpoczął się jak zwykle – od gwarnego śniadania w jadalni. Na stole stały koszyki z chrupiącymi bułkami, a w powietrzu unosił się zapach świeżo zaparzonej herbaty i kawy. Dzieci z entuzjazmem zajadały się kanapkami, gdy do ich stolika podszedł pan Bogdan, właściciel pensjonatu. – Moi ulubieni goście – przywitał się pan Bogdan. – Słyszeliście kiedyś o legendzie pobliskiego wodospadu? – zapytał z uśmiechem, siadając obok. Dzieci natychmiast zamilkły, a ich oczy rozbłysły ciekawością. – Jakiej legendzie? – zapytała Julka, przerywając smarowanie bułki masłem. Pan Bogdan pochylił się lekko i zaczął opowiadać: – Mówi się, że przy wodospadzie ktoś kiedyś ukrył skarb. Nikt dokładnie nie wie…

Poranek w pensjonacie rodziny Szymańskich był pełen ekscytacji. Tata właśnie kończył smarować kanapki, a mama przypominała dzieciom o zasadach obowiązujących w rezerwacie przyrody. – Pamiętajcie, nie wolno hałasować, zostawiać śmieci ani zrywać roślin – mówiła, wkładając do plecaków małe butelki z wodą. – W rezerwacie wszystko jest pod ścisłą ochroną. Jakub, Julka i Antek słuchali mamy, choć każdy myślał o czymś innym. Julka już wyobrażała sobie, jakie ptaki uda jej się dziś narysować w szkicowniku. Jakub trzymał w ręku atlas ptaków i liczył, ile gatunków uda mu się rozpoznać. Antek natomiast przyglądał się swojej lornetce, zastanawiając się, czy uda mu się zobaczyć coś naprawdę wyjątkowego, jak orzeł albo chociaż lis.…

Był świąteczny poranek, a dom babci Szymańskich był pełen radości i ciepła. Rodzina budziła się wcześnie, wiedząc, że przed nimi wyjątkowy dzień. Za oknem prószył lekki śnieg, a w kominku wesoło trzaskał ogień. Babcia, z uśmiechem na twarzy, wstała pierwsza i zaczęła rozgrzewać dom, ciesząc się na myśl o nadchodzących chwilach. Mama i tata również wstali wcześnie, aby przygotować świąteczny stół. Tata rozwieszał świąteczne lampiony, a mama układała serwetki w kształcie gwiazd. Dzieci – Antek, Julka i Jakub – wbiegły do kuchni, pełne energii i gotowe do działania. – Co będziemy dziś robić, babciu? – zapytała Julka, z iskrą w oczach. – Najpierw musimy udekorować choinkę, a potem przygotować stół…